آيا بهتر نيست اين نسبت را به كسى بدهيم كه بدون مدرك و دليل ، چنين اهانت بزرگى به بزرگان علماى شيعه مىنمايد ؟ ! آيا در عصر حاضر به كسى كه در صدد تحميل نظر خود باشد و نظر علماى چهارده قرن را ناديده بگيرد ، بعنوان صاحب يك روش فرسوده و رنگ باخته نگاه نمىكنند ؟ آرى تعجب از كسى است كه در دنياى علم كه يك كلمه بدون دليل متقن پذيرفته نمىشود اين گونه گستاخانه قلم فرسايى كند و متوجّه عواقب سخن خويش نباشد . اكنون نوبت اشاره به سخن گروه ديگرى است كه گفتهاند : « بايد آنچه سليم به تنهايى نقل كرده بر مدارك ديگر هم عرضه كرد تا صحيح آن را از غير صحيح تشخيص داد » . اگر منظور از اين گفته آن است كه در اعتبار كتاب و احاديث آن شكّ داشته باشيم ، بازگشت اين سخن به همان مطالب بالا است و آنچه در عظمت كتاب در طول چهارده قرن نقل شد در جواب اين سخن كافى است چرا كه همهء آنها دالّ بر اعتبار مجموع كتاب سليم است . اضافه بر آنكه اگر بگوئيم : « آنچه از كتاب سليم كه مؤيّدى داشته باشد قبول مىكنيم » در واقع به غير سليم اعتماد كردهايم ، و در نتيجهء كلام بىاعتبارى كتاب سليم خواهد بود . در قسمتهاى گذشته ثابت شد كه در اعتبار اصل كتاب سليم هيچ گونه شكّى نيست تا احتياج به تطبيق آن بر مدارك ديگر باشد . ولى اگر منظور اين است كه اگر كسى در محتواى كتاب سليم شك دارد مىتواند مطالب آن را بر ساير مدارك معتبر تطبيق دهد تا مطمئن شود ، و يا منظور اين باشد كه در صورت تعارض مطالب كتاب سليم با كتب ديگر بايد به مدارك ديگر هم مراجعه كرد و پس از دقّت لازم نظر نهايى را اعلام كرد ، نه آنكه فورا مطلب كتاب سليم كنار گذاشته شود ، اگر منظور يكى از اين دو جهت باشد درست است ، و اين مطلبى است كه در همهء مدارك حديثى و تاريخى جارى است . بررسى در بارهء ابن غضائرى ابن غضائرى اوّل كسى است كه در مورد كتاب سليم اشكال مطرح كرده ، و آنان كه